De Dokwerker

Het verraad

Over 'waarom' Anne Frank moest sterven is duidelijkheid, dat gebeurde omdat ze Joods was. Zij stierf hoogstwaarschijnlijk aan verdriet en ziektes (link) toen zij hoorde dat haar moeder dood was en vlak voordat zij zelf bevrijd kon worden.
Hoe het kwam dat de Duitsers het onderduikadres vonden is totaal geen duidleijkheid over. Ik som een aantal mogelijkheden op.

Verraad is zeker
Dat de verstopplaats van Anne Frank en haar familie is verraden is zeker, bij de inval door de Duitsers liepen zij direct op de boekenkast af waarachter de geheime trap naar het achterhuis zat. Dit achterhuis was, zoals de benaming al zegt, vanaf de straatkant niet te zien.
Op 6 juli 1942 ging de familie Frank in dit achterhuis wonen.

De zomer van 1944
Op een zomerse dag wordt de hoop van de familie Frank wreed verstoord. Hoop die juist was toegenomen omdat de geallieerden op weg waren naar Brussel, precies een maand later zou België ook bevrijd zijn maar voor Anne zou iedere mogelijke hulp te laat zijn gekomen.
Acht Joden zaten ruim twee jaar ondergedoken in een huis dat zich aan de achterkant bevond van een pand aan de Prinsengracht 263. SS'er Silberbauer laat zich vergezellen door NSB-ers als hij het pand betreedt. Hij weet precies waar hij moet zijn en laat de acht aanwezigen afvoeren.

VERRRAAD!

De Duitsers noemden hun informatiebron een 'betrouwbare' bron. Later zou er sprake zijn van een vrouwenstem die naar de SD gebeld zou hebben en Otto Frank verklaarde in 1948 dat ze 'verraden zijn door Joden', meer dan één dus. Doelde hij wellicht op een Joods echtpaar?.

Er zijn een aantal mogelijke verdachten.

01. Onbekende leverancier of een persooneelslid
De onderduikers moesten zich rustig houden, onder de ruimte zat een kantoor waar overdag mensen werkten die niet allemaal wisten dat er onderduikers boven hun hoofd woonden. De familie Frank kon dus overdag niet vrijelijk lopen, zelfs het doortrekken van de wc kon pas 's avonds omdat de afvoer door het magazijn liep.
Maar de gehele dag stilzitten was ook geen optie. Het zou dus kunnen dat een van de mensen die onder de verstopplaats werkten iets hoorden en later de boel verraden hebben.

Ook kwamen er veel leveranciers over de vloer, sommigen brachten spullen waaruit zij af konden leiden dat er meer mensen in het pand waren dan je op het eerste oog zou vermoeden.

Sommige medewerkers van het bedrijf wisten van de onderduikers, onder hen (van Maaren, waarover straks meer) was iemand die ook door Anne in een van haar dagboeken wordt bestempeld als 'onbetrouwbaar'.

02. De buren
Het ging lang goed. Niemand merkte wat en naarmate de maanden verstreken geloofden de onderduikers steeds meer in een goede afloop. Onder het dak kon het flink warm worden dus werd steeds vaker het raam open gezet. Het ging immers al twee jaar goed.

Buren aan de achterkant konden zien dat mensen zich ophielden in ruimtes die 's avonds leeg zouden moeten zijn. Wie heeft iets gezien en dat doorverteld aan de NSB, politie of de Duitsers? Er werd grof geld gegeven voor het aangeven van ondergedoken Joden.
Aan de rechterkant op nummer 265 zat een bedrijf waar soms wat mot mee was, die konden horen en zien dat er mensen in het achterhuis woonden.

Het NIOD zou later tot de conclusie komen dat zeker honderd mensen de acht onderduikers meerdere malen gezien kunnen hebben omdat er in de buurt veel achterhuizen waren van waaruit je zicht had op het achterhuis waar onder andere Anne Frank woonde.

Anne Frank schreef in haar dagboek dat zij regelmatig lol had aan het bespieden van de buren aan de overkant, niet uit valt te sluiten dat dat een keer moet zijn opgevallen.

03. Martin Sleegers
Sleegers was iemand die tussen de NSB en de burgerij inhing. Hij waakte 's avonds over de straat waarbij hij een keer het pand aan de Prinsengracht betrad. De onderduikers horen die avond de boekenkast bewegen die voor de ingang naar het achterhuis staat.

Bij de inval waarbij de familie Frank wordt weggevoerd blijkt een van de aanwezige NSB'ers (Gezinus Gringhuis) een vriend van Sleegers te zijn.
In diens agenda is later ook de naam van Sleegers aangetroffen.

Sleegers wordt niet geheel vertrouwd, dat valt onder andere op te maken uit het dagboek van Anne. Maar Sleegers komt niet in latere onderzoeken voor. Vreemd is dat op zich wel omdat de avond dat er in het pand werd ingebroken Sleegers er nadien met een bevriende agent zou zijn geweest om poolshoogte te nemen, maar dus zelf aan de boekenkast had staan rommelen.

04. Martin Ahlers
Een andere NSB-er en Jodenhater (Ahlers) zou Otto Frank gechanteerd hebben met de wetenschap dat Frank zijn bezorgheid had geuit over de Duitse bezetter. De chantage was gebaseerd op een brief die Frank had geschreven en die Ahlers (de bewuste NSB-er) had gezien.
Van Ahlers staat vast dat hij informatie verstrekte aan de Gestapo. Ahlers heeft altijd goed kunnen leven, boven zijn stand. Pas in het jaar dat Frank overleed (1980) namen de forse uitgaven van Ahlers af.

De broer en zoon van Ahlers verklaarden na de oorlog dat hij had toegegeven de onderduikers te hebben verraden. Zijn vrouw daarentegen ontkende altijd. Hoewel er geen enkel aantoonbaar verband is zou haar stilzwijgen wel kunnen passen in het gerucht dat een vrouw de SD gebeld had.

05. Willem van Maaren
Ahlers kende Van Maaren. Die werkte in het magazijn aan de Prinsengracht en werd door niemand vertrouwt, onder andere omdat hij stal van het bedrijf. In Anne's dagboek staan verwijzingen naar het wantrouwen jegens Van Maaren die geweten moet hebben van de geheime toegangsdeur.
Na de oorlog, als Van Maaren wordt verhoord, geeft hij toe dat hij een sterk vermoeden had dat er Joden in het pand verstopt zaten. Omdat de verdenkingen blijven bestaan besluit Van Maaren in actie te komen om van iedere blaam te worden gezuiverd, hetgeen geschiedde.

Op 13 augustus 1949 ging hij geheel vrijuit, omdat de kantonrechter het verraad niet bewezen achtte en deze verklaarde de beschuldiging tevens vervallen. Een verrader zou geen slapende honden wakker hebben gemaakt met het risico dat er toch meer over hem zou zijn gevonden.

Van Maaren kan wel aan Jodenhater Ahlers verteld hebben dat er onderduikers in het achterhuis zaten.

06. De schoonmaakster
Vaak heeft de tuinman het gedaan, in dit geval is de schoonmaakster verdacht. Lena van Bladeren-Hartog ontkent na de oorlog gewerkt te hebben aan de Prinsengracht maar moet later toegeven dat zij hierover heeft gelogen.
Lena's man Lammert Hartog werkte ook aan de Prinsengracht, als assistent van Willem van Maaren. Lammert zou na de oorlog verklaren nog een paar dagen te hebben gewerkt maar vast is komen te staan dat hij zich na het oppakken van de familie Frank nooit meer heeft laten zien, sterker nog, hij had zijn jas om onbekende redenen aan toen de Duitsers binnen vielen alsof hij wist wat er te gebeuren stond.

Een even be- als ontlastende omstandigheid voor Lena is dat haar man een oproep om tewerk te worden gesteld had genegeerd. Je zou kunnen zeggen dat zij en haar man zich stil zouden houden en vooral geen slapende honden wakker wilden maken.
Aan de andere kant kan het ook zo zijn geweest dat haar man gespaard werd doordat zij de Duitsers aan acht onderduikers hielpen.

Lena was een vrouw (vrouwenstem) en haar man werd niet opgepakt.

07. Victor Kugler
Wat je je goed kunt voorstellen is dat er onder het personeel onder de geheime bergplaats is gepraat. Sommigen wisten meer dan anderen. Zo waren er twee personeelsleden die opgepakt werden tijdens de inval terwijl anderen ongemoeid werden gelaten.
Johannes Kleiman en Victor Kugler keerden echter al snel weer terug zonder dat er verder iets ten laste werd gelegd.
Werden ze 'voor de show' gearresteerd?

Vast is komen te staan dat Kugler al eens eerder door de nazi's was ontboden en ook verschenen is maat weer snel werd vrijgelaten. Op een dag dat Kugler bij de SD was geweest werd er 's avonds lang aangebeld aan de voordeur van het onderduikadres, maar er gebeurde verder niets. Dat speelde negen maanden voor de inval.

08. Miep Gies
In sommige mythes wordt Miep Gies gezien als verraadster. Het feit dat zij zelf een onderduiker in huis had ontkracht deze stelling misschien nog wel het meest. Ik geef een aantal veronderstellingen die u niet als vaststaande feiten moet aannemen.

1. Miep Gies is een vrouw, het is dus goed mogelijk dat zij het belletje naar de SD heeft gepleegd
2. Miep wordt niet opgepakt, Silberbauer spreekt haar wel aan en noemt haar een landverraadster
3. Miep is een van de weinigen die weet dat het om acht personen gaat, een lezing is dat Silberbauer precies wist hoeveel mensen er zich in het achterhuis ophielden.
4. Miep en enkele andere mensen vinden dagboeken maar Miep houdt alles bij zich en stopt het weg in een laadje. Pas als Otto Frank terug is haalt zij ze weer tevoorschijn en geeft ze aan Otto.
5. Miep zou verliefd kunnen zijn geweest op Otto Frank, de niet-beantwoorde liefde zou zij gewroken hebben.
6. Anne snauwde Miep altijd af, net als haar moeder. Miep kon niet tegen Anne op en begreep niet dat niemand anders er iets van zei
7. Miep Gies verklaarde na de oorlog dat zij een paar dagen na de inval, maar nog voor het transport bij Silberbauer, langs was geweest om te proberen de familie Frank vrij te kopen. Toen Silberbauer daar jaren later naar werd gevraagd herinnerde hij zich daar niets van. Zelfs niet van een ontmoeting met Miep Gies.

Miep wordt nergens serieus als verdachte neergezet. Ik denk ook niet dat iemand zo oud kan worden en betrokken kan blijven als je een slecht geweten hebt. Ik hoop dat de fabels over haar nu definitief weggestopt worden.

Hier meer over Miep Gies en graag verwijs ik naar de website van Miep Gies (link) waaraan ik informatie voor deze pagina heb ontleend.
Op maandagavond 11 januari 2010 is Miep Gies na een kort ziekbed overleden. Zij is 100 jaar geworden.

09. Ans van Dijk
Elders op deze site lees je dat Ans slecht was, zij verraadde haar familie om zelf buiten schot te kunnen blijven. Sietze van der Zee (oud hoofdredacteur van Het Parool en zoon van een NSB'er) meent dat alleen Ans het gedaan kan hebben. Daar zijn grofweg een aantal aanwijzingen voor maar ook niet meer dan dat, bewijzen zijn er niet.

Ans was een vrouw (vrouwenstem) die in de buurt woonde en geweten kan hebben van de onderduikers. Zij is de enige vrouw die na de oorlog ter dood is veroordeeld en waarvan de straf ook is uitgevoerd. Ans was van Joodse komaf en Otto Frank zou er na haar dood achter zijn gekomen dat zij de verraadster was maar vanwege de afkomst van Ans niets hebben willen zeggen.
Otto Frank was na de oorlog fel op het vinden van de verrader maar ineens niet meer, volgens Van de Zee viel dat moment samen met de verdenkingen die op Ans van Dijk vielen. Frank leek te berusten.

Ans van Dijk was een intrigante, maar zij kon onmogelijk geweten hebben hoe de toegangsdeur naar het achterhuis werkte en hoeveel onderduikers er waren, minstens een van deze twee omstandigheden waren echter wel bekend bij de Duitsers.

Enkele dagen voordat de familie Frank werd verraden deed de SD een inval in een pand enkele huizen naast het onderduikadres van de familie Frank, Ans van Dijk was bij het verraad betrokken.
Wat nagegeaan had kunnen worden is of en hoeveel kopgeld er is uitgekeerd. Als Ans de familie Frank had verraden zou dat terug te vinden zijn geweest in de rapporten waarin bij werd gehouden hoeveel geld er werd uitbetaald.

10. Er was nog een vrouw, over haar hoor je zelden iets
Bep Voskuijl werkte voor Otto Frank en bracht levensmiddelen voor de onderduikers. Haar vader maakte de draaiende boekenkast waarachter de trap naar het achterhuis verscholen zat. Bep was verloofd, maar zelfs Anne wist al dat dat geen goed huwelijk kon worden. Direct na de inval op 4 augustus 1944 verliet Bep het pand, de Duitsers vroegen haar niets, ze kon zonder verdere verklaring gaan.

Na de oorlog kreeg Bep Voskuijl een zenuwinzinking, die werd toegeschreven aan wat ze in de oorlog en met haar eerste verloofde had meegemaakt. Bep heeft met niemand, zelfs haar vier kinderen niet, ooit gesproken over haar ervaringen. Bep overleed uiteindelijk als een zeer timide vrouw.

11. De groentenboer
Misschien ver gezocht, maar Miep Gies haalde haar boodschappen niet om de hoek, Anne Frank schrijft in haar dagboek bij wie Miep groenten haalt, het is een oude bekende. Miep vertrouwt hem, hij weet uiteraard voor wie de vele boodschappen bestemd zijn. Maar ineens is hij weg, opgepakt door de SD.
Er is nooit meer iets van hem vernomen.

Er is geen enkele theorie te vinden dat Bep verantwoordelijk zou zijn geweest voor het verraad, vast staat wel dat Otto Frank en zij nog regelmatig contact hadden na de oorlog. Zij wist hoeveel onderduikers er waren, dat pleit in haar voordeel omdat de SD dus NIET wist hoeveel er zaten.

"Joden hebben ons verraden"

Deze zin liet Otto Frank in 1948 optekenen door de hoofdredacteur van Het Parool. Het zou een belangrijk gegeven worden in de zoektocht naar de verraders.

Aantal onderduikers
Dat het aantal bekend was bij de Duitsers wordt wel eens beweerd, ik denk dat de Duitsers dan gelijk wel een vrachtwagen hadden gestuurd. Ze wisten dus twee dingen niet zeker: 1. of de onderduikers er wel zaten en 2. hoeveel het er waren.
Immers, er moest gebeld worden voor een vrachtwagen die groot genoeg was om alle onderduikers mee te nemen, de auto waarmee de Duitsers gekomen waren bleek niet groot genoeg. De grotere auto liet meer dan een uur op zich wachten.
Uit deze omstandigheid leid ik af dat de verrader niet in de buurt was, er ook niet vaak kwam en niet wist hoeveel mensen er zaten. Hierdoor vallen een aantal mensen af.

Vrouwenstem
Het verhaal dat een vrouw naar de SD gebeld zou hebben is afkomstig van Otto Frank die hier enkele jaren na de oorlog achter zou zijn gekomen.
Een vriend en de tweede vrouw van Otto Frank zouden tegenover meerdere mensen, waaronder de directeur van de Anne Frank Stichting, verklaard hebben dat Otto ervan overtuigd was dat een vrouw hen verraden had.

In combinatie met "Joden hebben ons verraden" kun je vergaande conclusies trekken.

De vier verdachten waarnaar de meeste aandacht is uitgegaan
Reeds voor de inval was Wim van Maaren verdacht, hij zou contacten hebben met de SD en kleine diefstallen hebben gepleegd. Zelfs Anne schrijft over hem als zijnde 'een onbetrouwbaar type". De Opsporings Dienst (POD) doet na de oorlog onderzoek naar hem. In 1998 schreef Melissa Müller een biografie over Anne Frank en wees Lena Hartog-van Bladeren aan als verraadster van de onderduikers.
Carol Ann Lee schreef een biografie over Otto Frank en kwam tot de conclusie dat Tonny Ahlers de schuldige was. Het vreemde aan deze versie is dat Otto Frank jarenlang gezegd heeft dat een vrouwenstem gebeld had met de SD. De visie van Lee kan dus niet gestoeld zijn op uitspraken van Otto Frank terwijl haar boek wel over hem ging.
Van recentere datum is een boek van Sietze van der Zee die Ans van Dijk als zekere schuldige aanwijst. Hij zou zich wel baseren op uitspraken van Frank maar tot een sluitend bewijs komt ook hij niet.

Degene die zichzelf beschuldigde
Ahlers wees de vinger naar zichzelf, zijn broer en zoon hebben altijd volgehouden de geloven in de schuld van hun vader/ broer. De vrouw van Ahlers heeft echter altijd ontkent en gezwegen. Kan zij de belster zijn geweest?

Degene die direct beschuldigd werd
Een van de helpers van de onderduikers was Victor Kugler die persoonlijk aan Miep Gies had verteld dat hij er zeker van was dat Van Maaren de verrader was geweest. Na de oorlog werd er uitgebreid onderzoek gedaan naar Van Maaren, op aandringen van diverse mensen waaronder Otto Frank.

De sterkste aanwijzingen
Als je uitgaat van een vrouw als verraadster blijven Lena, Bep, Miep, de vrouw van Ahlers en Ans over. Ans geloof ik niet, haar belang is totaal niet duidelijk. Miep wist dat er op dat moment acht onderduikers waren, de Duitsers niet, Miep valt dus ook zeker af.
De vrouw van Ahlers heeft altijd ontkent en haar eigen man nam keer op keer de schuld op zich terwijl er geen bewijs was. Bep drukte haar snor, zij zou het gedaan kunnen hebben temeer zij snel weg kwam maar Otto heeft haar na de oorlog nog vele malen bezocht.

Meest aannemelijk
Als je alle feiten en omstandigheden op een rijtje zet resteren er twee aannemelijke versies. Die van nachtwaker Martin Sleegers die op de avond dat er een inbraak zou zijn geweest volgens Anne aan de boekenkast heeft staan rommelen. Daar was op zich geen enkele reden toe omdat er alleen ordners in stonden die dus voor een eventuele inbreker geen enkele waarde hadden.
Bovendien kon Sleegers niet op het oog vaststellen of er iets mistte omdat hij totaal geen kennis had van wat er in de kast gestaan zou moeten hebben.
Lena was schoonmaakster dus die kwam na kantoortijd in het huis, haar man werkte er en die wist dat er onderduikers waren. Lena moet hen ook gehoord hebben.

Opmerkelijk over Otto Frank
Tijdens de inval schreeuwde Silberbauer naar Miep Gies en anderen, de onderduikers moesten hun geld en sieraden inleveren, Silberbauer deed die in een tas van Anne Frank waar haar dagboeken in zaten, die gooide hij op de grond en schopte ze in een hoek. Toen Silberbauer van Frank hoorde dat Otto tijdens de Eerste Wereldoorlog (reserve) dienst had gedaan in het Duitse leger sprak Silberbauer met meer respect jegens Frank en was hij tegen iedereen iets vriendelijker.

Later zou Frank zeggen dat Silberbauer uiterst correct was geweest, iets wat Miep Gies en anderen echter niet onderschreven, maar mede hierdoor ontliep Silberbauer een hoge straf. Vreemd, want het was toch Silberbauer die Frank, zijn vrouw en kinderen en de andere vier onderduikers arresteerde en af liet voeren. Indirect is Silberbauer dus verantwoordelijk voor de dood van zeven van de acht onderduikers.

Frank staakte al in een vrij vroeg stadium de zoektocht naar de verraders, maar werkte ook niet mee met Simon Wiesenthal om Silberbauer achter de tralies te zetten. Klopt het dan toch dat hij geweten heeft wie de verrader was? En had hij die wetenschap van Silberbauer en had die beloofd er niet over te praten op voorwaarde dat Otto Frank geen belastende verklaring over hem zou afleggen?

Mening De Dokwerker
Lena is voor mij de meest waarschijnlijke omdat zij heeft geweten dat er onderduikers waren, zij en haar man logen na de oorlog bij herhaling over hun aanwezigheid en haar man heeft nooit een verklaring kunnen geven voor het feit dat hij zijn jas al aan had toen de Duitsers binnenvielen en waarom hij als enige man de deur uit kon lopen en nooit meer bij zijn werk is verschenen.
Lena was bekend bij de SD en kon dus als betrouwbaar worden bestempeld, de SD wist ook dat zij en haar man aan de Prinsengracht werkten.
Otto Frank zei na de oorlog dat ze verraden waren door Joden. Meer dan één dus. Als hij Ans van Dijk bedoeld had zou hij waarschijnlijk 'Jood', 'Joodse' of 'Jodin' hebben gezegd.
Als Lena de verraadster was en zij dus contacten had met de SD heeft Silberbauer haar gekend en kan hij Otto Frank onder druk hebben gezet om toch vooral een positiever beeld over hem te schetsen dan Miep Gies. Het blijft een raadsel waarom Miep een ander beeld schetst van het uur waarin de acht onderduikers met Silberbauer stonden te wachten op een wagen om hen af te voeren.
Ook blijft het curieus waarom Silberbauer een milde straf kreeg door de ontlastende verklaring van Otto Frank.

NIOD

Het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie doet onderzoek naar de omstandigheden en gevolgen in alle oorlogen maar is uiteraard zeer goed ingevoerd in de Tweede Wereldoorlog omdat dat ons Nederlanders het diepst getroffen heeft.
Ook Anne Frank, het symbool voor de verschrikkingen van de holocaust, is voer voor onderzoek want met name de vraag 'wie verraadde de onderduikers' houdt nog altijd velen bezig.

Het NIOD publiceerde onder andere op 25 april 2003 een rapport over de meest aannemelijke daders. Het bevreemd mij dat niet iedereen de revue passeert die mogelijk in aanmerking kwam maar ongetwijfeld is het NIOD op een moment tot de conclusie gekomen dat alleen een van deze drie de dader kan zijn, vooropgesteld zij dat ook het NIOD geen sluitend bewijs heeft kunnen vinden.

Dat Martin Sleegers (de nachtwaker) amper wordt genoemd komt omdat die nergens benoemd wordt. Er zijn rapporten gevonden van de politieman die Sleegers begeleid zou hebben op de avond dat er ingebroken werd aan de Prinsengracht.
De dienstdoende agent was een andere dan waarover gesproken werd. Als je je fantasie de vrije loop laat is het mogelijk dat Sleegers met een bevriende agent naar binnen is geweest. Dit wordt ondersteunt (let wel, niet feitelijk bewezen) door een vermelding van de naam Sleegers in een boekje van een van de agenten die vier maanden later bij het binnenvallen van het achterhuis was.

Volgens de dagrapporten van het politiebureau had de dienstdoende agent een andere naam (Den Boef.) Dat sluit volgens mij nog altijd niet uit dat Sleegers met een andere agent (de agent die dus later ook daadwerkelijk de familie Frank uit huis haalde) op eigen initiatief op onderzoek uit is geweest. Wat niet onderzocht lijkt is wat die agent de bewuste avond van de zogenaamde inbraak heeft gedaan, had hij een alibi?

Opmerkelijk over de inbraak
In het dagboek van Anne staat te lezen wat er de avond van de inbraak is gebeurd, ik noem het nog even puntsgewijs.

1. Er klinkt een klap | Dat is zeer waarschijnlijk het toegang verschaffen tot het pand
2. De onderduikers gaan er op af | De mannen besluiten naar beneden te gaan en de inbrekers te verjagen
3. De inbrekers vluchten via de tuin | Aan de achterzijde weten de inbrekers via de achtertuinen te ontkomen
4. Een echtpaar ziet de gebroken ruit | Zij wonen in de buurt en helpen de onderduikers regelmatig
5. De nachtwaker ziet dat er is ingebroken | Hij constateert tijdens zijn ronde dat er een deur geforceerd is
6. Sleegers keert terug | Nadat de nachtwaker een vriend heeft gebeld neemt hij poolshoogte
7. Sleegers en een vriend inspecteren het pand | Ze gaan tot aan de boekenkast en doen die open en weer dicht

De inbrekers weten via de gesloten achtertuinen te ontkomen, zij moeten dus via een ander huis weg zijn gekomen of kwamen zij wellicht uit een van de panden uit de buurt?
Sleegers belt niet de politie zoals zou moeten maar een vriend die wel agent is maar geen dienst heeft. Ze openenen de boekenkast die toegang geeft tot het achterhuis en doen die gelijk weer dicht.

Sleegers is nooit verhoord en nooit in beeld gekomen als verrader terwijl Anne in haar dagboek al stelt dat ze hem eigenlijk niet vertrouwen. De vrouw van Sleegers is al helemaal nooit in beeld geweest.

NIOD rapport
De inhoudsopgave van het rapport "Wie verraadde Anne Frank?" (download link onderaan deze pagina) is op zich als indrukwekkend:
1. Inleiding
2. Jodenvervolging
     Onderduik
     Vervolgingsapparaat
3. Onderduik en arrestatie aan de Prinsengracht 263
4. Leveranties aan de Wehrmacht
5. Drie verdachten
     Van Maaren
     Hartog-van Bladeren
     Ahlers
6. Zijn de verdachten schuldig?
     Van Maaren
     Hartog-van Bladeren
     Ahlers
          1. Contacten van Ahlers met Otto Frank
          2. Chantage in en na oorlogstijd
          3. Verraad door Ahlers van Prinsengracht 263?
7. Andere verraders?
8. Conclusie
      Noten
      Bronnen, literatuur en afkortingen

Opmerkelijke delen uit het rapport, betrek hierbij mijn opsomming van mogelijke verdachten.
Over Tonny Ahlers
Tonny Ahlers heeft tegenover niemand ooit met een woord gerept over zijn - veronderstelde - chantage van Otto Frank, daarentegen pochte hij wel - althans binnen de familiekring - over zijn betrokkenheid bij de arrestatie van de onderduikers aan Prinsengracht 263.

Wij zien Tonny Ahlers als een kleine crimineel, die zich met tal van louche zaakjes bezighield, vóór, tijdens en na de oorlog, en die bij de SD in het gevlei probeerde te komen.

Uit alles blijkt dat hij (Ahlers) weliswaar niet altijd aan de juiste kant van de wet leefde, maar dat hij vooral opviel door zijn opschepperij en onbetrouwbaarheid.
Inderdaad, hij heeft voor de SD gewerkt, maar hij is na de oorlog niet veroordeeld voor verraad of wat dan ook.

Wat komt er nog boven? Wat verwacht het NIOD?
"Er zijn in theorie mogelijkheden om grootschaliger onderzoek te doen dan wij gedaan hebben, maar dat zou ons inziens niet tot een beter resultaat leiden."
Dit zegt veel maar niet alles. Nader onderzoek kan altijd leiden tot andere inzichten, dat zal niemand ontkennen.

Het NIOD rapport sluit af met:
"Niet uitgesloten is dan ook dat in de toekomst nieuwe verraadhypothesen naar voren komen. Of deze hypothesen op bronnen zullen zijn gefundeerd, zal moeten worden afgewacht."
Er zijn nog veel documenten niet gelezen, of niet op juiste waarde geschat. Bijvoorbeeld de dagrapporten van het politie bureau. Stel dat het rapport de dag na de vermeende inbraak heeft plaatsgevonden? Dus niet gedateerd 9 april maar maandag 10 april, omdat de inbraak mogelijk na twaalf uur heeft plaatsgevonden. Was de dienstdoende agent inderdaad een andere op die zondag? Je zou kunnen veronderstellen dat een agent op zondag nie took op maandag werkt.
En die agent die de nachtwaker begeleid zou hebben, werkte die dan wellicht wel die maandag of juist omgekeerd? Kortom: wat dit betreft is er nog te weinig uitgezocht.

Ook bij de Anne Frank Stichting kunnen er nog aanwijzingen liggen die los van elkaar irrelevant lijken maar wellicht interssant worden als ze aan elkaar worden geknoopt. Is er bijvoorbeeld een werkrooster? Waarom verscheen de man van Lena de dag na de ontdekking van het achterhuis niet meer op zijn werk? Immers, het bedrijf was nog volop in bedrijf en niet gesloten door de Duitsers?

Het NIOD stelt:
Het is jammer dat twee instanties die relevante archiefstukken beheren, de Anne Frank Stichting in Amsterdam en het Anne Frank Fonds in Bazel, niet over archiefinventarissen beschikken. Dat betekent dat wij niet weten welke archiefstukken er zijn of waren en dat de mogelijkheid bestaat dat nu nog onbekend materiaal op een later tijdstip opduikt.

Wordt vast nog wel eens vervolgd.
Lees ook deze relevante pagina over KOPGELD.

Anne op 11 april 1944 over de inbraak op zondagavond 9 april: "In die nacht wist ik eigenlijk dat ik sterven moest, ik wachtte op de politie, ik was bereid, bereid zoals de soldaten op het slagveld. Ik wou me graag opofferen voor het vaderland, maar nu, nu ik weer gered ben, nu is mijn eerste wens na de oorlog, maak me Nederlander!
Ik houd van de Nederlanders, ik houd van ons land, ik houd van de taal en wil hier werken. En als ik aan de koningin zelf moet schrijven, ik zal niet wijken voor mijn doel bereikt is!"

Geciteerd uit: Het Achterhuis. dagboekbrieven 12 juni 1942 - 1 augustus 1944 - Anne Frank (Uitgeverij Bert Bakker, Amsterdam 2008)

Rapport NIOD
Via onderstaande link kun je bij mij het rapport "Wie verraadde Anne Frank?" door David Barnouw en Gerrold van der Stroom voor het Nederlands Instituut voor Oorlogsdocumentatie downloaden. Het was vrij te downloaden van Google dus ook vrij door te verspreiden.
Let wel, er zit copyright op dus je mag er niet zomaar stukken uithalen en zonder bronvermelding gebruiken.
NIOD RAPPORT OVER HET VERRAAD VAN ANNE FRANK

Het achterhuis
Wil je zonder een bezoekje aan het Anne Frankhuis toch eens weten hoe het voor- en achterhuis eruit ziet dan moet je zeker even een bezoekje brengen aan de site van de Anne Frank Stichting.
Klik hiervoor op de foto hiernaast.

Pulsen
Abraham Puls had een bedrijf in het opslaan van inboedels in de Kerkstraat 303 - 305. Tegen betaling haalde hij tijdens de oorlog voor de Duitsers huizen van Joden leeg die op transport waren gezet. Veel waardevolle spullen verdwenen.
Abraham Puls was ook verantwoordelijk voor de spullen van Anne Frank en haar familie en de andere onderduikers in Het Achterhuis. Daags nadat zij uit het huis waren gehaald kwam er een auto van Puls voorrijden en haalden het gehele huis leeg. Het leeghalen van huizen (pulsen) is onlosmakelijk verbonden aan de achternaam van deze man.

Er zijn 29.000 huizen leeggehaald in de oorlog, verreweg de meesten door Abraham Puls en zijn medewerkers die bovendien goed meeprofiteerden. Puls is op 3 september 1975 overleden.

Dagboek van Margot
Anne Frank schreef niet één, maar meerdere dagboeken, tesamen vormden ze later 'Het dagboek van Anne Frank'. Maar op 16 oktober 1942 schrijft Anne in haar dagboek:
Gisteravond lagen Margot en ik samen in mijn bed, het was onnoemelijk klein, maar juist grappig. Ze vroeg of ze eens mijn dagboek mocht lezen. Ik zei: 'Sommige stukken wel', en toen vroeg ik naar het hare, dat mocht ik dan ook lezen.

Het dagboek va Margot is nooit teruggevonden, waarschijnlijk kon zij, in tegenstellng tot Anne, het hare wel meenemen. Silberbauer had de dagboeken van Anne uit een tas gegooid om daar geld en andere waardevolle spullen van de acht onderduikers in te doen. Margot zal toen haar dagboek al in een andere tas hebben gedaan.

Pagina's over Anne Frank

   Anne Frank

   Ouderlijk huis van Anne Frank aan het Merwedeplein

   Anne Frank verraden

   Het Achterhuis - Het Dagboek van Anne Frank

   Anne Frank en 'haar' kastanjeboom

   NIOD rapport over het verraad